Ik had het gezegd, en nu heb ik het gedaan.
Gisteren heb ik het concert van Metallica in Bercy (Parijs) niet zomaar bijgewoond, maar echt beleefd. Het zat allemaal goed strak. Zalig geluid. Heerlijke sfeer. De ouwe rukkers hebben hun naam waargemaakt.
Het voorprogramma geleverd door Machinehead hebben we gemist, maar we zijn gelukkig goed op tijd toegekomen voor de hoofdact. Geen lange wachtrijen moeten trotseren, enkel twee ticketcontroles en een sorry excuse for een fouillering. Volgens mij klopt die gast eens graag de mensen onder de oksels en op de heup.
Ik ben geen fan van de groep of van hun muziek. Ik ben ook geen vijand. Er zijn een paar liedjes die mij wel bekoren. Het ging mij dus om ‘het eens mee te maken’-sentiment. Die gasten spelen voor hun publiek, maar ze spelen ook voor zichzelf. Dit laatste geeft het dat vele extra. Ze doen waar ze goed in zijn en ze amuseren zich.
Den James en The Beast zijn intensieve gasten. Fucking imposant, zeker als je niet ver van het podium staat. De Kirk slaat daar op z’n gemak enkele gitaarsolo’s uit z’n pols. Schit-te-rend! Het lichtspel was tof, maar die gasten hebben dat niet nodig. Toch mooi meegenomen. Ze hebben ook een liedje van Saxon gespeeld (youtube), met de zanger van deze groep. Moest je jou afvragen waarom, ewel, Metallica stond ooit op het voorprogramma van deze groep. Voila.
Kort en krachtig. Fucking awesome! Morgen worden ze opgenomen in The Rock and Roll Hall of Fame in Cleveland. Ze hebben het misschien wel ergens verdiend. 
Ik heb zelf geen foto’s genomen, maar heb een set gevonden op Flickr van het concert de dag voordien.
P.S.: Nog nooit zoveel epilepsie-aanvallen bijeen gezien…
